Colecho Online

Minerva

Afscheidsrede bij het pensioen van mevrouw Cool


Beste ouders, genodigden, collega’s

Lieve Abituriënten

Beste jongelui

 

Mag ik, nu jullie met zijn 126-en aan de uitgang staan te drummen, nog één keer een vraag voorleggen? Hij staat niet op punten.

Waar waren jullie op 1 september van het jaar 1983 om 8.25 u. ’s morgens?

Pijnig jullie hersenen niet. Ik zal het jullie vertellen.

In 1983 waren jullie nog nergens. In geen velden te bespeuren. Jullie ouders zaten zelf nog op de schoolbanken met evenveel toekomst voor zich als jullie nu.

1 september 1983 was de dag dat jongedame Magda Cool over de drempel van het HHC stapte om er haar eerste les te geven. 

 

31 jaar geleden.

Straks stapt ze met jullie over dezelfde drempel richting uit. 

Met wat omzwervingen voor ze deze haven vond, 37 jaar dienst. 37 jaar voor de klas gestaan. Chemie en bio. 

Dat heeft ze altijd met veel liefde en toewijding gedaan. 

In de begeestering voor haar vak werd ze een echte spraakwaterval die niet meer in te dammen was. Als mevrouw Cool dacht dat op een bepaalde topic beter niet dieper werd ingegaan omdat dat te ver zou leiden, dan ging ze er gegarandeerd zeer diep op in. Eén vraag kon haar triggeren en dan was er geen houden aan. Soms waren de leerlingen al naar andere lessen vertrokken als zij nog onverstoord uitleg aan het geven was. Ze praatte luid en onverstoord terwijl haar blik boven de hoofden van de leerlingen zweefde. ‘Nu moet je wel een keertje zwijgen’, klonk het dan als de leerlingen niet allemaal meegingen in haar verhaal. En dikwijls, ‘Amadej, zwijg nu eens een keer’. En altijd op een zachte, menselijke manier. 

Die menselijkheid hanteerde ze ook in haar omgang met het smartboard – dat ze binnenhaalde omdat het milieuvriendelijk was. Ze praatte er tegen als het bord niet deed wat ze verlangde. Omdat ze er op probeerde te schrijven met een gom bijvoorbeeld. ‘Waarom doe je nu niets?’ vroeg ze dan aan het bord dat niet antwoordde zoals je dat van een smartboard zou verwachten.

Haar grote vakkennis dwong bij de leerlingen ontzag af. ‘Ze weet alles, ze weet super veel’, vertelden de leerlingen me. ‘En ze is zo schattig’, ‘Je merkt ook niet dat ze fin de carrière is, ze blijft er voor gaan’.

Mevrouw Cool is cool. 

Ze was gangmaker als de wetenschappen verkend moesten worden. Het Koninklijk Belgisch Instituut voor Natuurwetenschappen was haar biotoop. 

 

In de exploratie van de natuur ging ze voorop: 

te land, 

in de lucht,

te water.

 

Mevrouw Cool was ook heel vaak cook. Bij elke gelegenheid konden leerlingen en collega’s genieten van haar voortreffelijke kookkunst. Dat ze daarbij een rechtstreekse bevoorradingslijn had met de West-Vlaamse kwaliteitsproductie, lieten we ons stilzwijgend welgevallen. 

Soms moest er enige dwang aan te pas komen.

De niet aflatende moederlijke bekommernis van mevrouw Cool zorgde er voor dat we, als we het al niet luidop zegden, dan toch zeker over haar dachten in termen van ‘tante’, Tante Magda. Bij tante Magda was je veilig. Tante Magda gaf nooit straf en haar deadlines leken wel van elastiek. Maar als het moest kon tante Magda met een rake opmerking uit de hoek komen om van een stippellijn een dubbele witte streep te maken. Maar dan was je al gewaarschuwd. ‘Amadej, zwijg nu toch eens een keertje’.

Enkele weken geleden bezorgde mevrouw Cool me nog een krantenknipsel dat een beetje als haar geestelijk testament kan beschouwd worden. Een dagboekaantekening van de Vlaamse cartooniste Ilah. Over hoe rot het kan zijn om jong te zijn. 

‘Ge wordt immers niet meer zo zacht gestreeld en zo veel meer beoordeeld.

Door mensen die over uw jonge hoofd en jong hart heen dreigen te kijken

Omdat hun oude hoofd en ouder hart helemaal gevuld, gevild en geveld is door al dat reeds geleefde leven.

Terwijl uw blote hart en kop gewoonweg nog op uw onervaren tong liggen.

Dus: als ge nu jong zijt, vergeet dit dan niet als ge oud zijt.’

 

De empathie van mevrouw Cool ten voeten uit. 

Ik zou willen voorstellen mevrouw Cool op onze Wall of Fame in nog een andere gedaante voor de herinnering te bewaren. Niet als mevrouw Cool, of mevrouw Cook, niet als tante Magda. 

Laat ons ons mevrouw Cool zo herinneren:

als onze Minerva, de vredelievende Romeinse godin van de wetenschap en de wijsheid, van bedaard en kalm overleg, vindingrijkheid en bedachtzaamheid. Amadej, wil je nu eens een keertje zwijgen?

 

 

Beste mevrouw Cool, beste Magda,

Bedankt voor al die voortreffelijke jaren in ons midden.

Gooi af en toe nog eens een taart binnen en geniet van de volgende 37 jaar. 

Het ga je goed!

 

JVD