Colecho Online

Bij het pensioen van mevrouw Arron

 

Dames en heren, 

Jongelui,

 

Graag reik ik een eerste Lifetime Achievement Award uit aan goede collega Chris Arron.

Ik probeer hierbij de gevleugelde woorden van Winston Churchill in gedachten te houden: 

“A good speech should be like a woman's skirt; long enough to cover the subject and short enough to create interest.” 

Mevrouw Arron belandde op het HHC in september 1978, na een omzwerving langs 12 scholen. 

 

•Gedreven lerares economie, 

•jarenlang bezieler van de Vlajo mini-ondernemingen, 

•enthousiaste reisleider in Parijs en Italië, 

•organisator van talloze feestelijkheden voor het lerarenkorps, 

•maar vooral is zij de founding mother van de leerlingbegeleiding van onze school die zij meer dan 20 jaar heeft belichaamd. 

Dit was in de tijd toen de dieren nog spraken en er in het onderwijs van zorg noch middenkader sprake was maar in het gewoel en het geweld van de jeugd toch wel leerlingen nood hadden aan een babbel, een luisterend oor, een schouderklopje. 

Daar zorgde mevrouw Arron voor. 

Altijd.

Bij nachten ontij was ze er voor haar pupillen. Vele oud-leerlingen zullen wellicht nog haar telefoonnummer in hun contactenlijst hebben. Als een engelbewaarder, een goede fee ontfermde ze zich over hen.

Het gebeurt nogal eens dat leerkrachten me kort voor hun pensioen op een of andere wijze hun geestelijke testament bezorgen. Zo ook mevrouw Arron in de mooie parabel van de zeesterren.

Al wandelend komt een jongeman boven op een duinenkam als hij plots verderop een raadselachtig tafereel ontwaart. Aan de waterlijn beneden de duinen voert een oude man een vreemdsoortige trage dans uit waarvan elke beweging bijna een ritueel is.

Hij loopt de duin af en dichterbij gekomen bemerkt hij dat de oude man met bedachtzame bewegingen telkens weer voorzichtig een aangespoelde zeester opraapt en die behoedzaam terug de zee in gooit.

‘Wat doe je nu toch?’ vraagt hij de man.

‘Zeesterren terug in zee gooien’, repliceert de oude man, ‘de zee trekt terug, als ik dat niet doe, sterven ze.’

De jongen kijkt langs de waterlijn waar het strand bezaaid is met duizenden zeesterren. 

‘Ziet u niet hoeveel zeesterren hier op het strand liggen, en op de stranden verderop. Denkt u zo een verschil te maken?’

Waarop de oude man met dezelfde trage bewegingen weer een zeester opraapt en die terug in volle zee gooit. Hij draait zich langzaam om, kijkt de jongeman aan en zegt: ‘Wees maar zeker dat het voor deze ster een verschil uitmaakt.’ 

De jongeman begreep het.

Maar er zit een twist in het verhaal want niet elke zeester die terug in zee wordt gegooid, is gered. Ondanks de langzame dans. Ook daarmee moet de oude man leren leven. 

Als je ooit over die duinenkam wandelt, kijk dan maar naar de zee, je zult de oude man zijn dans zien uitvoeren.

Mevrouw Arron is altijd een beetje het geheime wapen geweest van de leerlingbegeleiding. 

Niet alleen omdat ze aan stille diplomatie deed – herstelgericht werken noemen we dat in het jargon - maar ook omdat ze, als dat nodig was, alle troepen in de strijd kon gooien. Omdat ze een soort jongensachtige dadendrang heeft. Zo was ze ook een beetje de Jeanne d’Arc van de school. Het kuras is afgenomen. Het vizier open. De mouwen opgestroopt. Maar de strijdvaardigheid is groot. 

Zo willen we mevrouw Arron ook een plaats geven in onze galerij van faam. We hebben een speciale plek voor haar bewaard waar ze als een patroonheilige over de komende generaties kan waken.

 

Beste Chris, bedankt voor al die voortreffelijke jaren, voor je groot hart en je grote bekommernis voor onze leerlingen.

Leg er de riem nu maar af en geniet van je nieuwe leven, 

Hier is je Oscar, de bloemen, en vooral een warm applaus!

Het ga je goed!

JVD