Colecho Online

Bij het pensioen van mijnheer Van den Abeele

 

Dames en heren,

Jongelui,

 

Mij valt de grote eer te beurt in naam van de Academy aan algemeen directeur Jean-Paul Van den Abeele een Life Time Achievement Award toe te kennen. 

De heer Van den Abeele begon als wiskundeleraar op het HHC in september 1979 en werd in 2001 algemeen directeur van de school. 

Hij was de eerste leek in die functie en volgde pater Moriau op, ook een wiskundige en zijn grote leermeester. De band van respect is er altijd gebleven, ook na diens dood in 2013. Respect man!

 

De verdiensten van mijnheer Van den Abeele opsommen is geen sinecure niet alleen omdat ze zo talrijk zijn maar vooral omdat ze zo verweven zijn met het wezen van onze school.

•De gestage groei van onze school van een dikke zeshonderd leerlingen tot de huidige 1048 is onder zijn bewind ingezet.

•Het lerarenkorps groeide van 68 tot een kleine honderd. Zijn selectie

•Met de groei van de school is ook het hele organigram met alle inspraak- en overlegorganen uit het niets tot stand gekomen. Ook stond hij aan de wieg van de leerlingbegeleiding en de zorg zoals we die nu kennen.

•Een project dat hij altijd gekoesterd heeft, is Fade Oud, het project van plastische opvoeding in samenwerking met het Onze-Lieve-Vrouw rusthuis. De confrontatie tussen de jeugd en de ouderdom en de kunstzinnige vonken die dat veroorzaakte, lag hem zeer na aan het hart. 

•Het troetelkind van mijnheer Van den Abeele, –naast zijn kleinkinderen – was de richting humane wetenschappen van het HHC, die hij in 2005 oprichtte. 6A, respect!! Over de jaren heeft hij altijd met een scherp oog gewaakt over de kwaliteit van de richting. Met resultaat overigens, want de slaagpercentagens van deze leerlingen aan het hoger onderwijs, liggen beduidend boven het Vlaamse gemiddelde.

•Op het materiële vlak heeft hij verschillende dossiers opgevolgd en verwezenlijkt: de verbouwing van de C-blok, de elektriciteitswerken, de brandveiligheid, de betonrot en nu, de opstart van wat niet zonder een vleugje pretentie, het masterplan wordt genoemd.

 

Even belangrijk als wat hij gedaan heeft, is hoe hij de dingen heeft gerealiseerd, net omdat hij zo het wezen van de school mee bepaald heeft.

 

Om die aanpak te doorgronden kan het helpen om de mens Jean-Paul Van den Abeele te doorgronden – maar dat is niet gemakkelijk. 

 

In onze zoektocht naar de mens achter de functie stootten we in de archieven op de volgende foto.

 

De ietwat melancholiek ogende jongeman met de bril is onze latere directeur. Hij is duidelijk al op andere dingen gefocust dan zijn leeftijdgenoten. Maar net als de andere jongens is hij een turner, en dat verklaart veel van hoe de jonge Van den Abeele de dingen zou aanpakken en de idealen die hij koesterde. Respect man!

 

Van alle sporten is de gymnastiek wellicht een van de meest eisende omdat de gymnast alle kracht en lenigheid uiteindelijk moet beheersen, in bedwang houden. De discipline moet alles omvatten. 

 

Je mag van de brug met ongelijke leggers een afsprong wagen met dubbele achterwaartse schroef en zijdelingse rotatie, je hoort wel recht op je voeten in volstrekte stilstand met gestrekte armen te eindigen. Explosiviteit mag, maar die moet je dan nog kunnen beheersen ook.

 

 

Of je kunt in een grondoefening een diagonaal trekken met een combinatie van flikflak en handstandoverslag, maar je dient in een hoek van de mat te eindigen in een perfecte spreidstand met een gezicht dat niet verraadt hoeveel moeite je dat kost.

 

Gymnastiek als een oefening in respect, respect voor de mat waarop je perfect symmetrische figuren neerzet, respect voor je lichaam dat je tot het uiterste drijft zonder het te overschatten, respect voor de toeschouwer die je altijd hoffelijk en gestrekt groet en, niet te vergeten, respect voor de zwaartekracht.

 

Turnen is een oefening in respect en Jean-Paul Van den Abeele is een turner.

 

Wat de jonge Van den Abeele als turner ook geleerd heeft, wat weinig mensen weten, is dat turnen een ploegsport is. 

 

De turner gaat niet in competitie met de ander, maar met zichzelf. Zo gaan alle leden van de club samen voor hetzelfde: meesterschap in de discipline.

 

Toen Jean-Paul Van den Abeele als beginnend directeur de slogan ‘samen school maken’ lanceerde, was ik aanvankelijk erg op mijn hoede omdat ik niet goed begreep wat er bedoeld werd. Gingen we samen het HHC maken? Of gingen we, volgens de oorspronkelijke betekenis van de uitdrukking ‘school maken’, volgelingen en medestanders krijgen? Later begreep ik dat door het ene te doen, we wellicht ook het andere zouden krijgen. En dat dat ook de filosofie achter de slogan was.

 

Turnen is een volstrekt nutteloze sport. Lopen kan vroeg of laat nog van pas komen, wielrennen en boogschieten ook. Maar met turnen koop je niks. Vandaar wellicht komt de overtuiging van directeur Van den Abeele dat het rendementsdenken in het onderwijs best niet de wet dicteert. Zoals je ook de wiskunde kunt beoefenen omwille van de pure schoonheid van een magisch priemvierkant.

 

Wellicht heeft de jonge Jean-Paul Van den Abeele in de gym club nog iets anders geleerd: dat er achter de spectaculaire turner, discreet op de achtergrond, een coach, een trainer staat. De man die de trainingsschema’s opstelt, over de voeding waakt, de statistieken bijhoudt en de vorderingen noteert. Die aanmoedigt en waarschuwt en aanmoedigt. En zijn atleten respecteert.

 

Zo een coach is Jean-Paul Van den Abeele.

 

Tenslotte heeft de jonge Van den Abeele in de gym club zijn favoriete standje ontdekt: bottom-up. Deze oefening geniet zijn absolute voorkeur boven de top-down beweging. Hij beheerst deze techniek ook in hoge mate, en dat komt omdat oefening kunst baart.

 

De architecten van onze galerij van faam hebben ook voor Jean-Paul Van den Abeele een plaatsje voorzien: het benenwerk kan als de wijzers van een klok de jeugd er op wijzen dat de tijd dringt, maar dat het nog niet te laat is.

 

 

 

 

Beste Jean-Paul, we gaan niet sentimenteel doen. 

Dat we je gaan missen en zo, en dat het nooit meer wordt als vroeger, daar doen we niet aan mee. 

Je hebt hard gewerkt en het beste van jezelf gegeven. Je Oscar heb je oververdiend, en je pensioen nog meer. 

Geniet van je nieuwe leven, de fotografie, de kleinkinderen, de reisjes, de tuin en de vissen en de vogels. 

En ja het wordt nooit meer als vroeger en ik ga onze vele uren overleg en goede samenwerking missen. Maar ik ga dat alles ook niet vergeten.

 

Bedankt en het ga je goed!

JVD